Pamiętam ten wieczór, kiedy po raz pierwszy wpisałem w wyszukiwarkę
vavada casino rejestracja. Nie dlatego, że planowałem zostać graczem. Powód był znacznie bardziej prozaiczny i trochę wstydliwy: właśnie rozstałem się z dziewczyną, z którą mieszkałem przez trzy lata, i zostałem sam w pustym mieszkaniu z dwoma krzesłami, jednym kubkiem i ciszą, która dzwoniła w uszach głośniej niż jakikolwiek hałas. Nie chciałem myśleć. Nie chciałem czuć. Chciałem, żeby cokolwiek zajęło mi głowę na te kilka godzin, zanim w końcu zasnę. I wtedy, przeglądając jakieś forum o grach przeglądarkowych, natrafiłem na wzmiankę o tym miejscu. Kliknąłem. Ot, tak sobie, bez przekonania. A potem, kiedy strona się załadowała i zobaczyłem ten cały rozmigotany interfejs, pomyślałem: dobra, spróbuję. Co mi szkodzi? Najwyżej stracę dwadzieścia złotych i wrócę do swojego ponurego wieczoru.
Rejestracja zajęła mi może dwie minuty. Nie pamiętam nawet, czy podałem prawdziwe dane, czy coś na szybko wymyśliłem — byłem w takim stanie, że wszystko jedno. Pamiętam za to pierwszy depozyt. Sto złotych. Dla jednych to nic, dla mnie wtedy — kawałek budżetu na tydzień jedzenia. Ale w mojej głowie to nie były pieniądze. To był bilet. Bilet donikąd, byle dalej od rzeczywistości. I wiecie co? Zadziałało. Przez pierwsze pół godziny w ogóle nie myślałem o niej, o nas, o tym pustym łóżku. Wpatrywałem się w wirujące bębny jak zahipnotyzowany i czułem coś na kształt ulgi. Nie euforii, nie radości — po prostu ulgi, że mózg zajęty jest czymś innym niż rozdrapywaniem ran.
Pierwsze dni były dziwne. Wpłacałem po pięćdziesiąt, sto złotych, grałem w jakieś proste automatki, czasem trafiłem coś drobnego, częściej nie. I wiecie, co było najgorsze? Nie przegrywałem. Gdybym przegrywał, może bym się opamiętał. Ale ja co jakiś czas wygrywałem — na tyle, żeby wracać. Sto dwadzieścia, potem dwieście, raz nawet trzysta. Za każdym razem mówiłem sobie: dobra, to ostatni raz, odbieram i koniec. I za każdym razem wieczorem znowu siedziałem przed laptopem, bo cisza w mieszkaniu znowu stawała się nie do zniesienia. To nie była chciwość. To była potrzeba zajęcia czymś głowy. Głupie, ale prawdziwe.
Pamiętam jedną noc — chyba czwartek, bo w czwartki zawsze miałem najgorsze myśli, coś z rytmem tygodnia — kiedy siedziałem do trzeciej nad ranem. Zamiast spać, kręciłem automatem i popijałem zimną herbatę. W pewnym momencie spojrzałem na saldo: zostało mi dwadzieścia trzy złote. Pomyślałem: dobra, stawiam wszystko na jedną grę i idę spać. Wszedłem w jakiś slot z motywem egipskim, czy coś w tym stylu, i postawiłem te ostatnie grosze. I wtedy — bum. Trzysta osiemdziesiąt złotych. Wyświetliło się na ekranie, a ja parsknąłem śmiechem tak głośno, że aż się przestraszyłem własnego odbicia w ciemnym oknie. Wypłaciłem od razu. Następnego dnia kupiłem sobie porządne jedzenie, butelkę wina i obejrzałem głupi film. I wiecie co? To była jedna z lepszych nocy tamtego miesiąca. Nie dlatego, że wygrałem. Dlatego, że w końcu zrobiłem coś dla siebie, a nie dla ucieczki.
Z czasem zacząłem zauważać coś zabawnego. Im mniej mnie to obchodziło, tym lepiej szło. Kiedy grałem z zaciśniętymi zębami, żeby zapomnieć o problemach — nic. Kiedy traktowałem to jak głupią rozrywkę przy porannej kawie, jak krzyżówkę w gazecie — nagle wpadały jakieś bonusy, darmowe spiny, małe wygrane. Raz nawet trafiłem na turniej, w którym zająłem drugie miejsce i zgarnąłem pięćset złotych. Śmiałem się wtedy sam do siebie, bo pomyślałem: no proszę, całe życie człowiek się stara, a tu wystarczy przestać się starać. Oczywiście, to nie jest żadna reguła, żadna filozofia — po prostu miałem farta. Ale ten fart nauczył mnie jednej rzeczy: nie można traktować ucieczki jako planu na życie. Można ją traktować jako przystanek.
A potem wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałem. Po kilku tygodniach grania — już nie codziennego, ale takiego z doskoku — złapałem się na tym, że siadam przed komputerem rzadziej. Nie dlatego, że mi się znudziło. Dlatego, że przestałem potrzebować ucieczki. Znalazłem nową pracę, która mnie wciągnęła. Zacząłem wychodzić z domu. Poznałem kogoś. I wiecie, co było najśmieszniejsze? Kiedy w końcu zajrzałem na to konto po dwóch miesiącach przerwy, zobaczyłem, że mam tam jakieś resztki salda — chyba z jakiegoś bonusu, który wygasł. Uśmiechnąłem się. Pomyślałem: dobra, to była dziwna przygoda. Dziwna, trochę wstydliwa, ale ostatecznie — moja.
Bo prawda jest taka, że każdy z nas czasem ucieka. Jedni w seriale, inni w alkohol, jeszcze inni w zakupy albo w sport. Ja uciekałem w wirujące bębny i cyfrowe saldo. I gdybym miał powiedzieć, czego się z tego nauczyłem — to tego, że ucieczka ma sens tylko wtedy, kiedy wiesz, dokąd wracasz. Ja w końcu wróciłem. Do siebie, do swojego życia, do ludzi. A to, co zostało po tamtych nocach, to głównie wspomnienie tego śmiechu o trzeciej nad ranem i myśl, że nawet z najgłupszego miejsca można wyjść z czymś, co ma ręce i nogi. Nawet jeśli tym czymś jest po prostu świadomość, że nie warto się chować zbyt długo.