Nie planowałem tego. Szczerze. Tamtego dnia wróciłem z pracy, rzuciłem kurtkę na krzesło i stałem przez dobre pięć minut w przedpokoju, gapiąc się w ścianę. Nie dlatego, że było tam coś ciekawego. Po prostu nie miałem siły zrobić kroku dalej. Tak wyglądał mój wrzesień — seria wieczorów, w których człowiek siedzi na kanapie z telefonem w ręce i przewija rzeczy, których nawet nie pamięta. Mieszkanie było ciche, za ciche. Kiedyś lubiłem tę ciszę, teraz mnie przytłaczała. I wtedy, kompletnie bez powodu, przypomniałem sobie o czymś, o czym kumpel z pracy wspomniał mimochodem kilka tygodni wcześniej. Powiedział wtedy, że jak chce się na chwilę odciąć od rzeczywistości, to jest takie miejsce —
vavada. Nie wnikałem wtedy, co to dokładnie jest. Ale tego wieczoru wpisałem to w przeglądarkę, bardziej z nudów niż z ciekawości.
I szczerze? Pierwsze wrażenie było takie sobie. Rejestracja, jakieś okienka, potwierdzenia, wszystko jak wszędzie. Pomyślałem nawet, że zaraz to zamknę i wrócę do swojego gapienia się w sufit. Ale zostałem. Wpłaciłem niewielką kwotę — taką, której bym nie żałował, gdyby poszła w błoto. Bo wiedziałem, że może pójść. I poszła. Pierwsze kilka rund, kilka kliknięć, i pieniądze zniknęły szybciej, niż zdążyłem się zastanowić, czy to dobry pomysł. No i cóż — poczułem się głupio. Siedziałem z telefonem w dłoni, patrzyłem na saldo i myślałem sobie: „Brawo, dorosły facet, a dałeś się nabrać jak dziecko". To nie była złość. Bardziej takie ciche rozczarowanie sobą. Odłożyłem telefon, zrobiłem herbatę, wróciłem. I wtedy, nie wiem czemu, spróbowałem jeszcze raz. Tym razem bez pośpiechu, bez tego głupiego parcia, żeby coś „odbić".
I coś się zmieniło. Nie mówię, że od razu wygrałem fortunę. Nie, to nie bajka. Ale zacząłem grać inaczej — spokojniej, z większą uwagą, jakby to była jakaś łamigłówka, a nie wyścig. I powoli, naprawdę powoli, zaczęło się odwracać. Najpierw drobne wygrane, takie, które wywołują uśmiech, ale nie robią wrażenia. Potem coś większego. Pamiętam, jak siedziałem i patrzyłem na ekran, a w głowie miałem dziwną pustkę — nie tę złą, tę odreagowującą. Jakby przez chwilę cały ten ciężar, który nosiłem w sobie od tygodni, gdzieś się odsunął. Nie zniknął. Ale odsunął się na tyle, że mogłem odetchnąć. I to uczucie — ta chwila oddechu — było chyba ważniejsze niż sama wygrana.
Śmieszne, ale tego wieczoru po raz pierwszy od dawna roześmiałem się sam do siebie. Tak szczerze, bez powodu. Może dlatego, że przypomniałem sobie, jak sztywno siedziałem przy pierwszej rundzie, z miną człowieka, który rozwiązuje egzamin. Może dlatego, że uświadomiłem sobie, jak absurdalna jest cała ta sytuacja — facet po trzydziestce, który zamiast porozmawiać z kimś o tym, co go gryzie, siedzi po ciemku i klika w ekran. Ale wiecie co? Czasem trzeba znaleźć jakieś ujście, choćby głupie, choćby tymczasowe. Ważne, żeby potem wrócić. I ja wróciłem — z lepszym humorem, z lżejszą głową, z poczuciem, że ten jeden wieczór należał do mnie, a nie do moich zmartwień. vavada okazało się wtedy czymś w rodzaju wentyla, przez który uszło trochę pary. Nie lekarstwem, nie rozwiązaniem. Po prostu chwilą.
Dziś patrzę na to z dystansem. Wiem, że nie zastąpi mi to rozmowy z bliskimi ani tego, co naprawdę powinienem był zrobić tamtej jesieni. Ale nie żałuję. Czasem człowiek potrzebuje po prostu jednego wieczoru, żeby przypomnieć sobie, że potrafi się jeszcze uśmiechnąć. I jeśli ten wieczór przyniósł mi trochę spokoju i odrobinę szczęścia — nawet jeśli zaczęło się od rozczarowania — to chyba nie ma w tym nic złego. Warto czasem dać sobie chwilę wytchnienia, byle potem wrócić do życia z podniesioną głową.