Pamiętam ten dzień, kiedy po raz pierwszy wpisałem w wyszukiwarkę epicstar logowanie. Był wtorek, chyba trzecia nad ranem, a ja siedziałem w kuchni przy stole, który pamiętał jeszcze czasy, gdy ktoś dzielił ze mną ten dom. Światło z ekranu laptopa odbijało się w szybie, a na zewnątrz ktoś śmiecił butelkami. Nie spałem od trzech dni porządnie. Nie dlatego, że miałem coś ważnego do zrobienia — wręcz przeciwnie. Właśnie dlatego nie spałem. Bo gdy tylko zamykałem oczy, wracały te same myśli: rachunki, które się nie zgadzają, telefon od matki, którego nie odebrałem, i to uczucie, że życie gdzieś mi się rozjeżdża, a ja stoję na poboczu i patrzę.

Wpisałem epicstar logowanie i nawet nie wiedziałem, po co. Wcześniej nigdy nie grałem w nic poza zdrapkami na stacji benzynowej. Może liczyłem, że ekran mnie wciągnie, że te kolorowe przyciski zagłuszą to puste buczenie w głowie. Założyłem konto, wpłaciłem sto złotych — dokładnie tyle, ile miałem odłożyć na nowy czajnik, bo stary zaczął przeciekać. No i zaczęło się.

Pierwsze pół godziny było do bani. Przegrałem prawie wszystko w jakieś automaty, które nawet nie wyglądały zachęcająco. Klikałem bez sensu, jakby to była praca, a nie zabawa. Pamiętam, że nawet się roześmiałem — gorzko, sam do siebie — i powiedziałem na głos: no brawo, geniuszu, nawet uciekać nie potrafisz. Bo ja właśnie uciekałem. Od siebie, od ciszy, od tego cholernie poukładanego życia, które i tak się rozsypywało. I wtedy, gdzieś około czwartej, wpadłem na stół z ruletką na żywo. Prowadzący mówił po polsku, miał zmęczony głos i lekki akcent. Postawiłem ostatnie dwadzieścia złotych na czerwone. Nie dlatego, że wierzyłem w szczęście. Bo już nie miałem nic do stracenia.

Wypadło czerwone. Potem znowu. I jeszcze raz.

Nie chcę tu opowiadać, że się wzbogaciłem — bo nie o to chodzi. Ale tamtej nocy, przy epicstar logowanie, poczułem coś, czego nie czułem od miesięcy: że coś jednak zależy ode mnie. Że mogę nacisnąć przycisk i coś się zmieni. Głupie? Pewnie. Ale kiedy siedzisz sam o czwartej nad ranem, głupie rzeczy bywają jedyną rozrywką. Wygrałem wtedy coś koło tysiąca dwustu złotych. Wiem, że to niedużo. Ale dla mnie to był wtedy majątek. Wypłaciłem siedemset, resztę zostawiłem na koncie, żeby mieć pretekst, by wrócić.

I wracałem. Nie codziennie, nie co tydzień. Ale wracałem, zawsze wtedy, gdy rzeczywistość stawała się zbyt głośna. Kiedy szef znowu wrzeszczał o grafik, kiedy sąsiad z góry znowu wiercił o siódmej rano, kiedy ktoś z rodziny pytał, czy mam kogoś. Wtedy otwierałem laptopa, wpisywałem epicstar logowanie i na godzinę, dwie, czasem trzy, przestawałem być sobą. Byłem tylko graczem. Numerem. Czerwonym albo czarnym. Czymś, co nie ma przeszłości.

Zabawna rzecz: przez ten cały czas ani razu nie przegrałem tak, żebym tego żałował. Jasne, bywały noce, że traciłem sto, dwieście złotych. Ale zawsze coś się odbiło. Raz trafiłem trójkę w jakiejś grze z kołem, innym razem wygrałem na zakładzie, że wypadnie zero. Raz nawet udało mi się wyciągnąć pięćset złotych z bonusu powitalnego, którego w ogóle nie zauważyłem przy rejestracji. Śmiałem się wtedy sam do siebie, że nawet nie wiem, kiedy mnie los polubił.

A najlepsze? Zacząłem dzięki temu wychodzić z domu. Bo kiedyś, po jednej z wygranych, pomyślałem: skoro mam trochę grosza, to może pójdę do kina? I poszedłem. Sam. I było dobrze. Potem znowu. I znowu. Tamto epicstar logowanie stało się dla mnie czymś w rodzaju punktu zaczepienia — nie miejscem, w którym chcę zostać na zawsze, ale czymś, co pomogło mi przetrwać najgorszy okres. Nie mówię, że to terapia. Nie mówię, że każdy powinien tak robić. Mówię tylko, że mnie to pomogło nie zwariować.

Dziś nie loguję się już tak często. Mam nową pracę, trochę lepszy grafik, nawet kogoś, z kim czasem jem obiad. Ale kiedy czuję, że stara rzeczywistość znowu mnie dopada — ta sama cisza, to samo buczenie w głowie — czasem wracam. Wpisuję epicstar logowanie, patrzę na te zielone i czerwone pola i przez chwilę znowu jestem tamtym gościem z wtorku, który nie miał nic do stracenia. I wiecie co? To wcale nie jest smutne. To jak spotkanie ze starym znajomym, którego nie chcesz już widywać codziennie, ale miło go czasem odwiedzić.

Bo czasem trzeba uciec, żeby wrócić z nowymi siłami.